Knap

Voordat de ledenvergadering verder gaat, zitten we nog even wat te praten. Over hoe lang ik nu al met mijn broers samenwerk. Inmiddels ruim 41 jaar. En dat er van ons alle drie een zoon in zit. Met z’n zessen dus. ’En dat het jullie dus lukt om het samen gewoon goed te hebben. Dat vind ik knap!’

Natuurlijk komt dat wel vaker voor. Maar dit is ook waar: Het gaat regelmatig mis. Wie kent er niet de voorbeelden van broers die elkander de tuin uitvochten, al dan niet elkaar achterna zittend met een riek? Want in elk gezin is weleens wat.

Dit jaar gaat er bij ons veel veranderen. Twee aankomende pensionado’s die hun molenmesje aan de wilgen hangen. Ze zullen in drukke tijden best weleens op komen draven, tenminste dat zeggen ze nu, maar ze gaan vooral genieten van even niet meer moeten.

Voordat het zover is in oktober draaien ze nog volop mee. Want terwijl er twee tuinen worden afgebroken, is op de derde locatie nog genoeg te doen. En weet je, nu vallen mij ineens de schellen van de ogen. Want vergis je niet, die twee broers van mij houden van kwaliteit en perfectie. Dat begint al bij hoe de grond gefreesd ligt. Zo vlak als een biljartlaken, ook aan de voor- en achterkant. Ze hebben een duidelijke mening over hoe nat of droog de grond moet zijn. En de plantjes, die zet je direct van de kar af als ze worden geleverd, want anders trekken ze krom!

Ik snap dat. Ik ken ze al mijn hele leven. En veel van wat zij doen, doe ik ook. Ook ik schud weleens meewarig mijn hoofd als ik anderen dingen zie doen op een andere manier dan wij gewend zijn. En ook ik vind het dan lastig om mijn mond te houden. Niet zo gek, we komen uit dezelfde mal.

En nu snap ik dus ook ineens waarom het al die jaren goed is gegaan bij ons. Ook met die zoons erbij. We hebben gewoon steeds op tijd een tuintje erbij gekocht. Kon je lekker je eigen ding gaan doen. Had je niet steeds de ogen van je broer of je pa of je oom over je schouder. Dan kon die gewoon voor zich uit mompelen: ‘Ik ben blij dat dit mijn tuin niet is…’